ماجرای آسانسور کششی

MRL – بدون موتورخانه

MRL حروف اول کلمات لاتین MACHINE ROOM LESS می باشد . در صنعت آسانسور این اصطلاح را در مورد آسانسورهای بدون موتورخانه بکار می برند. بیش از دو دهه از ظهور آسانسورهای ماشین روملس( Less= MRL)می گذرد. آسانسورهای روملس در ابتدای سال ۱۹۹۰ پا به عرصه صنعت آسانسور جهان گذاشتند . همانطوریکه از این نام استنباط می شود ، آنها نیازی به فضای موتورخانه بر روی پشت بام ندارند و عموما در ساختمان هایی که امکان استقرار موتورخانه  آسانسور در بالای چاه آسانسور وجود نداشته باشد یا حتی باعث برهم خوردن زیبایی طراحی بنای ساختمان گردد از آسانسورهای روملس استفاده می شود . بنابراین تمامی سیستم موتور و سیستم کنترل آسانسور در چاه آسانسور و در اورهد ( بالاسری ) چاه آسانسور نصب می گردد و با ورود این آسانسور به دنیای صنعت ساختمان دست معماران و طراحان ساختمانی را در طراحی یکپارچه و بدون سازه ای مزاحم بنام “موتورخانه آسانسور” باز گذاشت . این آسانسور جایگزین مناسبی بود برای آسانسورهای قدیمی و سنتی ، این آسانسورهای تازه وارد آنقدر جالب و جذاب بود که در همان اوایل حضور ، به آن “ارابه موسیقی” نام نهادند . باید توجه داشت که فناوری روز دنیا به سمت طراحی و نصب این نوع آسانسورها حرکت می نماید. طی گذشت سالیان متمادی از ابداع این آسانسورها، تولیدکنندگان همواره با شناسایی نقاط ضعف و غلبه بر آنها روزبروز بر کارایی و کیفیت این نوع آسانسورها افزوده اند با ظهور این آسانسور رقابت شدیدی بین شرکت های بزرگ آسانسوری جهان بوجود آمد و هر از چند گاهی نو آوری جدیدی وارد بازار آسانسور می شود.

 آسانسور بدون موتورخانه یا همان ( ام – آر – ال ) از موتوری بسیار کوچک اما قدرتمند استفاده می کند و بجای اینکه مانند موتورگیربکس های قدیم و سنتی با یک شاسی فولادی سنگین پر حجم در موتورخانه آسانسور بر روی دال بتونی سقف چاه قرار بگیرد، این موتور کم حجم و کوچک و سبک آسانسور MRL به داخل چاه آسانسور منتقل شده و با یک شاسی مختصر در بالاترین نقطه چاه بر روی ریلهای آسانسور مستقر می شود و حداقل فضای ممکنه را اشغال می کند ، در حالیکه آسانسورهای سنتی معمولا یک اطاق ده الی دوازده متری ، برای نصب موتور گیربکس و تابلو و گاورنر لازم داشت . برای اینکه محل استقرار موتور گیربکس آماده شود ، در این اطاق  ۳*۴  باید در امتداد و بر روی چاه آسانسور سکویی به ارتفاع ۷۰ الی ۹۰ سانتیمتر ساخته می شد و بر فراز این سکو، پس از کفراژ بندی و قالب گذاری به ارتفاع بیست سانتیمتر بتون ریخته می شد، تا شرایط استقرار موتورگیربکس فراهم شود.  نصب آسانسورهای روملس توسط موتورهای بدون گیربکس (گیرلس) از نوع flat الزاما انجام می شود. علت استفاده از این نوع موتورها ابعاد کوچکتر ، وزن کمتر ، بازده و راندمان بالاتر و درنتیجه کارایی بالاتر این نوع موتورها می باشد. مهمترین نکته در طراحی این نوع آسانسورها این است که در هر حالت هنگامی که کابین در level بالاترین توقف است یک فضای کاری حداقل بطول ۱۸۰ سانتی متر ایجاد شود . هنر حل این مساله این است که بتوان در ارتفاع کمتر و بدون صدمه زدن به فضای پشت بام این آسانسور را طراحی و نصب نمود . در توضیح مشخصات فنی آسانسورهای روملس باید گفت محل قرار گیری وزنه در سمت مجاور درب (چرخش ۹۰ درجه به دلیل جلوگیری از فرسایش سیم بکسل) و همچنین استقرار دو فلکه هرزگرد کابین در زیر کابین و یک فلکه هرزگرد روی قاب وزنه که پیاده سازی آن به وسیله سیستم تعلیق ۲:۱ انجام می شود الزامی است. در برخی طراحی های آسانسور روملس کل وزن موتور بر روی ریلهای راهنما وارد می گردد بنابراین انتخاب نوع ریل حائز اهمیت می باشد.در یک طراحی دیگر می توان موتور را در پشت ریلهای کابین مستقر نمود. همچنین تابلو فرمان آسانسور های بدون موتورخانه نیز مجاور درب توقف آخر نصب می گردد که معمولا در یک جعبه قفل شده قرار می گیرد و در زمان تعمیرات و سرویس نگهداری قفل آن توسط سرویسکار باز می شود. از جمله مزایای این آسانسورها می توان نوشت: